To prawda, co często powtarzają lekarze, że pierwsze miesiące życia dziecka, to przedłużenie ciąży. Dzidziuś jest jeszcze bardzo maleńki i pod wieloma względami nieprzystosowany do cieszenia się pełnią życia. To, że zazwyczaj wówczas śpi, je i wydala jest jakby naturalnym przedłużeniem jego obecności w brzuchu mamy. Dlatego warto stworzyć mu takie warunki, aby mógł stopniowo przystosowywać się do swojego nowego życia na świecie i nie próbować zmuszać go do czegokolwiek.

Nie przesadzajmy z ilością dostarczanych mu bodźców, nie zapraszajmy całej rodziny i wszystkich znajomych w odwiedziny, chociaż na pewno chcielibyśmy pochwalić się maleństwem. Nie pędźmy z oseskiem do galerii handlowej, jak obecnie czyni wielu rodziców. Takie wrażenia nie są mu do niczego potrzebne, a mogą tylko narazić jego niedojrzały układ odpornościowy.

Ponieważ mały człowiek ma znacznie wrażliwszy układ nerwowy i bardziej chłonie wszystkie dźwięki, zapachy i obrazy (chociaż widzi je jeszcze mało wyraźnie), nowe doznania mogą być dla niego źródłem zbyt wielu bodźców, przed którymi się nie obroni. Co najwyżej płaczem zakomunikuje swoje niezadowolenie.

Dlatego musimy nauczyć się śledzić reakcje dziecka i jak najwcześniej je rozumieć. Jeśli zauważymy pierwsze objawy zmęczenia, zapewnijmy mu spokój i odpoczynek. Wówczas dziecko zaśnie spokojnie, a po wybudzeniu będzie pogodne.

To również prawda, co mówiły nasze babcie, że jak dziecko śpi, to rośnie.  W tym wieku sen to podstawa rozwoju. Dziecku trzeba zapewnić zaciszne miejsce do spania, w którym temperatura nie powinna przekraczać 20 stopni. Z wiekiem liczba przesypianych godzin się zmniejsza, ale na korzyść przesypianych na ogół  nocy. Warto jednak utrzymać dzienne drzemki dziecka tak długo, jak to możliwe. Dziecko zregeneruje wówczas siły i poprawi sobie nastrój, a wy, drogie mamy, będziecie miały chwilę dla siebie.

Autor: Dalia Ghazal-Szczygłowska