• Jednak i na polu zawodowym dostrzegamy pewne zmiany. Zawody – niegdyś zarezerwowane tylko i wyłącznie dla mężczyzn, np. służby mundurowe – coraz częściej wybierane są przez kobiety. Co na ten temat sądzi Pani Minister, członkini OSP – Oddziału Ratownictwa Wodnego w Piotrkowie Trybunalskim?

ER: Rzeczywiście coraz częściej kobiety pracują w zawodach tzw. „niekobiecych”, w tym w służbach mundurowych. Dlatego widząc ten trend i oczywiście pochwalając to, że dziewczyny realizują własne ambicje jako policjantki, celniczki czy pracując w straży pożarnej, powołałam Zespół do Spraw Przeciwdziałania Dyskryminacji Kobiet, a w ramach niego Podzespół do Spraw Kobiet Mundurowych. Staramy się kobiety zatrudnione w tych „mundurowych” resortach wspierać. W każdym resorcie siłowym został powołany pełnomocnik do spraw kobiet. Jego zadaniem podstawowym jest dbałość o sprawy i prawa kobiet. To dobry początek wyrównywania szans kobiet i mężczyzn - już widać, jak bardzo kobiety awansują. Np. w służbie więziennej mamy w tym momencie trzy szefowe okręgów więziennictwa.

• Porozmawiajmy o dzieciach. Dla Pani, lekarza medycyny, szczególnie ważne są kwestie dzieci chorych, dyskryminowanych z uwagi na ich stan zdrowia. Jak wygląda obecnie sytuacja maluchów przewlekle chorych w przedszkolach czy nieco starszych - w szkołach? Dużo pracy i wysiłku włożyła Pani w działania mające zapobiegać dyskryminacjom dzieci w takich przypadkach – co udało się osiągnąć na tym polu?

ER: Gdy ponad trzy lata temu zaczęłam pełnić swój urząd, zastałam w zakresie dzieci przewlekle chorych wytyczne wprowadzone przez Ministra Edukacji Narodowej - pana Ryszarda Legutkę z PiS. Według nich przewlekle chore dzieci, uczęszczające do szkół i przedszkoli, miały pozostać w domu i ewentualnie pobierać naukę w indywidualnym toku nauczania. Zdziwiły mnie te wytyczne, bo ewidentnie dyskryminują sporą grupę -  w przedszkolach i szkołach jest około 20 procent dzieci przewlekle chorych. Zatem - co piąte dziecko. Czy one nie mają prawa rozwijania się z rówieśnikami?! Mają nie tylko prawo, ale naszym wspólnym - rodziców i ustawodawców - obowiązkiem jest pozwolić im uczęszczać do przedszkola czy szkoły. Warunkiem jest zaświadczenie lekarskie, że dziecko może chodzić do przedszkola czy szkoły.

Dlatego też dbając o te dzieci, postaraliśmy się, aby z funduszy europejskich powstały specjalne materiały dydaktyczne dla nauczycieli. Został wydany dwutomowy skrypt, w którym trzy rozdziały poświęcone są opiece nad dziećmi przewlekle chorymi. Także zespół, który działa przy moim Biurze w Kancelarii Premiera, wypracował poradniki dla nauczycieli szkół i przedszkoli informujące, czym są choroby takie jak: cukrzyca, hemofilia, padaczka czy astma, albo choroby psychiczne: depresja, ADHD, zaburzenia odżywiania czy tiki. Takie książeczki zostały rozesłane do wszystkich szkół i przedszkoli. Zostały napisane przez najlepszych specjalistów medycyny, którzy jednak konsultowali się z nauczycielami, aby były przystępnie napisane i przez pedagogów rozumiane.

Wypracowaliśmy także pewne ogólne zasady, np. co powinno zawierać porozumienie pomiędzy opiekunem – rodzicem a nauczycielem w przedszkolu czy w szkole. Opracowaliśmy również wytyczne, co powinno zawierać zaświadczenie lekarskie dotyczące chorego dziecka. Nie mogłam pogodzić się z tym, że dziecko powinno pozostawać w domu tylko dlatego, że jest chore przewlekle, bo niektórym nauczycielom tak wygodniej, albo nie mają wiedzy na temat chorób i dlatego nie są w stanie odpowiednio zareagować czy pomóc dziecku. Teraz nauczyciele nie powinni już mieć takich wymówek.

Materiały dydaktyczne posiadają wszystkie placówki. Można też znaleźć wszystkie opracowania na moich stronach internetowych: rownetraktowanie.gov.pl Dziś we wszystkich szkołach i przedszkolach wiadomo, że nie można dyskryminować dzieci.

• Innym sporym sukcesem są ostre przepisy antypedofilskie, które już trafiły do kodeksu karnego. Proszę powiedzieć kilka słów na ich temat, co jest teraz karane surowiej i co zmieniło się w przepisach?

ER: Tak, to ogromny sukces. Po trzech latach ciężkiej pracy nad antypedofilskimi przepisami mogę z dumą oznajmić: udało się rozwiązać niezmiernie ważny problem, dzięki czemu w walce z pedofilią jesteśmy w czołówce krajów Unii Europejskiej. Mamy bardzo rygorystyczne przepisy antypedofilskie. Między innymi przepis, który jest w polskim prawie karnym absolutną nowością: Policja zyskała prawo prowokacji przeciw pedofilom.

Samo wymierzanie kary to również rozwiązanie nowatorskie. Dziś nie trzeba już biernie czekać, aż pedofil skrzywdzi dziecko, aby go ukarać. Sądy mogą bowiem skazywać za sam zamiar skrzywdzenia dziecka, jeśli tylko istnieją na to dowody. Ponadto, nie można już więcej rozpowszechniać dziecięcej pornografii. Mamy także ostre przepisy związane z pornografią wirtualną: przez tę ostatnią nie tylko rozumie się fotografie prawdziwych dzieci, ale również rysunki, animacje i grafiki. W tym względzie jesteśmy w dużo lepszej sytuacji niż np. Szwecja, gdzie z tymi problemami jeszcze się nie uporano. W Polsce nie można dziś przesyłać bezkarnie nagiej sylwetki dziecka w kontekście erotycznym telefonem komórkowym, drogą elektroniczną, ani żadną inną. Prawa dziecka są zdecydowanie lepiej zabezpieczone niż przed wprowadzeniem tych przepisów.

• Interesującą kampanię „Pamiętaj o Mamach” zainaugurowały Koleje Mazowieckie. Objęła Pani patronat honorowy nad tą akcją. Jej celem jest zwrócenie uwagi pasażerów na osoby podróżujące z małymi dziećmi - nie każdy dostrzega, że podróż z małym dzieckiem stwarza duże trudności. Czy jest szansa, że tego typu akcje obejmą również inne miasta/województwa?

ER: To świetna kampania. Jej celem było zwrócenie uwagi pasażerów oraz pracowników firmy, kolejarzy na osoby podróżujące z małymi dziećmi. W ramach konkursu wybrano hasło, które na specjalnie przygotowanych nalepkach w pociągach będzie zachęcać podróżnych do pomocy: „Pomóż mi i mojej mamie”. W pełni popieram i promuję działania podejmowane w tym zakresie przez Zarząd Kolei Mazowieckich, bo w codziennych sytuacjach często zapominamy o bardzo prostych, życzliwych gestach, takich jak ustąpienie miejsca, wniesienie wózka czy pomoc przy wejściu do pociągu. Bardzo ważne jest, by uczulać pasażerów i kolejarzy, żeby pomagali osobom, które tej pomocy potrzebują.

• Na zakończenie temat lżejszy, ale jednocześnie napawający optymizmem. Niedawno, oglądając blok reklamowy w TV, po raz pierwszy zobaczyłam mężczyznę sprzątającego dom i przy okazji zachwalającego środki czystości. Dotąd zawsze była to tylko kobieta. Czy to też efekt działań Pani Minister? Wiem, że włączyła się Pani również w próby zmiany stereotypowego wizerunku kobiet w reklamie…

ER: Żeby zachęcić świat reklamodawców - czyli tych, którzy płacą za reklamę i reklamotwórców, zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego, trzy lata temu ustanowiłam nagrodę Kryształowego Łomu za łamanie stereotypów w reklamie. Nagrodę dostaje i ten, który za reklamę płaci i ten, który ją wymyśla. Oceniam działanie reklamy łamiącej stereotyp w trzech kategoriach: ze względu na płeć, niepełnosprawność oraz z każdego innego powodu. Ustanowiłam też specjalną nagrodę za kampanię społeczną łamiącą stereotypy. Warto krytykować rzeczy, które są seksistowskie czy atakujące czyjąś godność. Warto jednak przy tym nagradzać również tych, którzy czynią dobrze. Jak widać, pierwsze jaskółki pozytywnych zmian już się pojawiają – to choćby ów wspomniany spot reklamowy, w którym mężczyzna trzyma w dłoniach mop.

Mam nadzieję, że za kilka lat nie trzeba będzie epatować seksem, szczególnie ciałem kobiety, by cokolwiek sprzedać. Nie wolno z pomocą reklam utwierdzać społeczeństwa w negatywnych, krzywdzących stereotypach. Sądzę, że więcej będzie reklam odważnych i mądrych. Że zarówno ich twórcy, jak i ci, którzy za reklamy płacą, będą pamiętali o odpowiedzialności społecznej biznesu. Bo reklama nie tylko sprzedaje produkt. W dużym stopniu jest też elementem edukującym i kreującym rzeczywistość.

• Bardzo dziękujemy Pani Minister za rozmowę. 

<<< Strona 1

« Powrót do widoku listy